Mijn baarmoeder huilt.

Het is zaterdag avond, ik lig in bed en sluit mijn ogen om te gaan slapen.

Ineens voel ik het, het lijkt uit het niets te komen. Ik voel het verdriet, het zat opgesloten, maar nu laat ik het stromen. Het duurt maar een paar minuten. Dan ebt het weg, alsof het altijd zo had moeten gaan. Alsof het alleen maar even gezien wilde worden.

Ik heb niks gedaan. Enkel het er laten zijn. Zonder oordeel, zonder zoeken naar een oorzaak, zonder het te willen begrijpen.

Ik gaf het liefdevolle aandacht en ruimte.

Meer niet.

Heel eenvoudig. Niet dramatisch.

Heel warm en zacht.

En dat was genoeg.

Verdriet in de baarmoeder

In de diepste lagen van mijn lichaam draagt mijn baarmoeder meer dan alleen mij. Ze bewaart herinneringen, niet alleen van mijzelf, maar ook van de vrouwen voor mij. Onverwerkte pijn, verdriet dat ooit werd ingeslikt, woorden die nooit zijn uitgesproken. Het zit verstopt in de zachte weefsels, sluimert in de stilte, wachtend op een moment om los te laten.

Ik voel het. Soms als een zwaarte, soms als een onverwachte traan zonder reden. Maar vandaag laat ik het stromen. Niet door ertegen te vechten of het op te lossen, maar door het te laten zijn. Zacht en zonder oordeel. Zoals water vanzelf de weg naar de zee vindt, zo vindt verdriet zijn weg naar buiten als ik de ruimte durf te geven.

En als het wegtrekt, blijft er iets achter.

Rust en een zachte kracht in

Een heilige ruimte, klaar om iets nieuws te creëren.

👉🏻 Sta jij jezelf toe om emoties te laten stromen, zonder ze te willen begrijpen of veranderen?

->Liefs Sanne Kielman<- "Een fijn (seks)leven begint bij verbinding"