De man of vrouw die net dichtbij genoeg komt, maar nooit helemaal blijft.

Je verlangt naar liefde die blijft,

maar trekt steeds iemand aan die komt en gaat.

Net als de zee die even je voeten kust om zich dan weer terug te trekken.

Eerst voel je verbinding.

Er is aandacht. Warmte. Misschien zelfs hoop.

En dan,, stilte. Afwezigheid. Twijfel.

Hoe onvoorspelbaarder het wordt,

Hoe harder jij werkt om het vast te houden.

Niet omdat het liefde is, maar omdat het voelt als iets bekends.

Een kind dat ooit leerde dat liefde onvoorspelbaar is.

Dat moet vechten voor aandacht.

Voor erkenning. Voor een plek in iemands hart.

Je bent zo gewend geraakt aan de highs en lows,

dat het voelt als thuiskomen in storm.

Een vluchtige aanraking kan je dagen voeden,

maar de afwezigheid vreet aan je zachtste delen.

Liefde wordt een soort overleven.

Alsof je op een bergtop ademt om vervolgens weer

in een vallei van onzekerheid te dwalen.

Je lichaam raakt verslaafd aan het verschil.

Niet aan liefde, maar aan de intensiteit.

En het stopt daar niet.

Zoals je het één doet, doe je het ander.

In je liefdesleven en in je seksleven.

Ook daar zoek je bevestiging in plaats van overgave.

Ook daar voel je soms meer afstand dan verbinding.

Je lichaam wil zich openen, maar je hart vertrouwt het niet.

Je verlangt naar echte intimiteit, niet zomaar seks,

maar raakt verstrikt in het najagen van nabijheid die nooit helemaal landt.

Maar weet dit:

Liefde hoeft niet als een golf te zijn die je telkens overspoelt en weer wegtrekt.

Ze kan ook de bedding zijn waar je in kunt rusten.

Stil. Warm. Onvoorwaardelijk.

Wil jij leren vertrouwen op zachtheid,

op liefde die niet verdwijnt als jij je hart opent?

Dan nodig ik je uit om je te herinneren hoe liefde écht voelt.

Als thuiskomen in jezelf.

->Liefs Sanne Kielman<- "Een fijn (seks)leven begint bij verbinding"