Gelukkig komt hij snel, zeker als ik extra goed fake.

Voor mij is het een klusje. Zoals de afwas.

Niet iets waar ik naar uitkijk. Niet iets dat ik voel.

We hebben bijna dagelijks seks.

Hij weet van niets. En ik zorg ervoor dat dat zo blijft.

Ik denk dat ik aseksueel ben geworden.

Of misschien ben ik gewoon kapot gegaan onderweg.

Van alles geven, alles doen, alles moeten.

Ik voel walging bij het idee dat iemand iets van mijn lijf wil.

Zijn handen, zijn verlangen, zijn hoop op intimiteit,

ik voel er niks bij. Alleen weerstand. Alleen leegte.

Maar ik laat het niet merken.

Ik weet precies hoe ik moet kreunen.

Wanneer ik mijn rug moet buigen.

Hoe ik hem het gevoel geef dat hij gewenst is.

Hij komt snel klaar. Gelukkig.

Dan kan ik weer verder. Met leven. Met doorgaan.

Alsof het gewoon een taak is. Een vinkje op mijn lijst.

Het is niet mooi. Het is niet eerlijk.

Maar het is mijn realiteit.

Vervelend. Maar het hoort erbij.

🪷Ze voelde zich niet meer begeerd.

Voelde zich gebruikt, ook al was het door iemand die van haar houdt.

Elke dag gaf ze een stukje van zichzelf op.

Tot ze in een sessie besefte: het hoeft niet zo.

Seks mag weer van haar zijn.

Seks mag ook weer voor jou zijn. Echt zijn.

🪷Verdien jij niet ook een seksleven dat je niet hoeft te faken?

Voel je dit? Stuur mij een berichtje

->Liefs Sanne Kielman<- "Een fijn (seks)leven begint bij verbinding"